Voor de te fanatieke ouders

  • Dommelstreker

    Beste Hans ik hoop dat je er geen probleem mee hebt dat ik dit op het forum zet

    Er is meer dan wielrennen alleen??..

    Bovengenoemde zinsnede hoort men wel vaker. Wielrenners lijken zich er echter weinig van aan te trekken. De toegewijde wielrenner fietst om het fietsen, fietsen komt op de eerste plaats, iedere dag moet er getraind worden en iedere week moet er minimaal één wedstrijd worden gereden. Op tijd naar bed, gezond eten, niet zonder jas naar buiten, geen overmatig alcohol gebruik, etcetera.

    De meeste wielrenners weten wel dat dit alles met een korrel zout moet worden genomen; af en toe een biertje kan geen kwaad, 3 uur slapen voor de wedstrijd moet ook kunnen (mits de rest

    van de week genoeg gerust is) en een dubbele Whopper met kaas mag ook af en toe als een vervangende maaltijd worden gezien. Toch komt het erop neer dat er voor de sport veel gedaan moet worden en nog veel meer voor moet worden gelaten (naar een citaat van Adrie van der Poel).

    Hier gaat dit stukje dan ook over. De fietsmedaille heeft ook een andere zijde, de minder glimmende kant. Ik was in het veldritseizoen gemiddeld drie volle dagen per week kwijt aan het crossen. Eén dag in het totaal aan trainen en twee dagen aan wedstrijden. De wedstrijden zijn vrijwel altijd in het weekend, dus een weekend heb je in principe niet. Goede resultaten zijn de beste motivatie om weer op de fiets te springen en een paar uur te gaan trainen. Vallen deze resultaten echter tegen, dan komt het dilemma: ik heb geen zin, maar ik moet toch, want anders zal ik nog slechter gaan presteren en dan is er helemaal geen lust meer om te trainen en wedstrijden te rijden. Deze drang om te trainen en te móeten presteren kan een behoorlijke boosdoener zijn van het feit, dan men de motivatie kwijtraakt om te blijven fietsen. Daarom moet het fietsen ook op vrijwillige basis gebeuren en niet onder de druk van overenthousiaste ouders die nog fanatieker zijn dan zoon- of dochterlief zelf. Het gevaar van op jonge leeftijd beginnen met fietsen is bijvoorbeeld ook dat de renner of renster op adolescente leeftijd de zin verliest in het fietsen, daar hij/zij de sport al zovele jaren beoefend, en vindt dat het nu mooi genoeg is geweest.

    Als wegrenner heb je nog enige vrijheid in wintermaanden. In de koude maanden moeten de benen een beetje soepel gehouden worden, af en toe een toertocht rijden, maar er is ook tijd voor andere dingen naast het wielrennen. Als veldrijder echter moeten er twee seizoenen worden gereden: in de winter én de zomer. Fiets je als crosser niet minimaal 20 á 25 wedstrijden in de zomer, dan is er geen goede basis gelegd voor de winter en zullen de prestaties tegenvallen gedurende het cross-seizoen. Er moet dus ?stiekem? gezondigd worden. Donderdagavond een paar (in dit geval geen twee) biertjes nuttigen, want vrijdag is dan net genoeg om te kunnen herstellen voor de zaterdag die volgt, want dan moet er weer een wedstrijd worden gereden.

    Uw heeft het denk ik al door beste lezers; dit is geen verhaal dat verteld over de positieve kanten van het wielrennen. Ik ben van mening dat ook de nadelige kanten van de sport in het algemeen en wielrennen in het bijzonder moeten worden getoond. Mensen moeten zich ook hier van bewust worden. Voordat je het weet is je pupertijd of jongvolwassendom achter de rug, zonder dat je ervan hebt kunnen genieten. Wielrennen is een ontzettend leuke sport, maar profs kunnen er maar weinigen worden en trainen als een prof terwijl men deze status van een professionele wielrenner toch niet kan bereiken kan toch gedeeltelijk zonde van je korte leven zijn. Jong zijn we allemaal maar een keer. Een continue sociaal leven, inclusief weekenden, is toch iets wat niet gemist mag worden. Daarom heb ik ook besloten om de komende tijd het wedstrijdrijden op een laag pitje te zetten. Na het lezen van dit stukje hoop ik dat een ding duidelijk is geworden: er is meer dan wielrennen alleen.

    Uw Wielrenanalist (H.J.)

  • haas

    :) jah ik had het al eens gelezen.. mooi stukje van hans..

  • Dimitri

    Zeer jammer dat Hans het wat rustiger aan doet, maar zijn keuze natuurlijk. Al heeft hij dit jaar al laten zien dat hij goed mee kan, 2e plaats in Hardewijk en meerdere podiumplaatsen. Hans het beste!

  • wadway

    Wat een raar stukje….. Ik geniet me suf als wielrenner zijnde, ik zou iedereen zo'n jeugd gunnen.

    groet wadway

    (die enorm gesteund is door zijn ouders en niets meer hoefde te doen als alleen zijn best)

  • jezus

    mee eens, d'r is niets mooiers dan doen alsof je prof bent. Ook al weet je dat je het nooit zult worden. Het leven op deze mannier geeft ook iets extra's. Als je daar van kan genieten, kun je heel fanatiek, heel veel lol hebben. Dat sociale leven kun je ook binnen het wielrennen vinden, het is even zoeken…

    Nu had ik trouwens wel ouders die me liever in de kroeg zagen dan op zaterdagavond om 21.30 in bed. Uiteindelijk komt het er op neer dat ik er lol in heb om 20 uur p/week te trainen, ongeacht prestatie, ik heb lol in het afzien tijdens een koers. Ik hoop dat hans dezelfde lol (terug)vindt.

  • Matthijs

    Fanatieke ouders? Als het niet vanuit jezelf komt, dan komt het helemaal nooit…

  • Berggeit

    Helemaal mee eens Hans. Ik fiets nog niet zo lang, maar ben er nu al achter gekomen dat het alleen maar leven voor het wielrennen mij flink tegen gaat staan. Tuurlijk doe ik er ook veel voor, heel veel en laat er ook veel voor maar niet alles. School staat op de eerste plaats en een avondje stappen, biertje drinken, patatje eten moet gewoon kunnen. Mentaal heb ik dat gewoon nodig. Helemaal na het seizoen is het lang leve de lol, maar ook tijdens het seizoen, als het programma het toelaat zal ik af en toe naar mijn “lichaam luisteren” en lekker een avondje gaan stappen. Ik ben er zeker van dat dit mijn prestaties juist bevorderd. Hierdoor heb ik juist mentaal meer vermogen om af te zien en hard en veel te trainen.

    Kortom werk keihard voor je sport, geniet van je sport en het leven en de prestaties komen vanzelf!!!!!!!!!!!!!

  • Robert

    Volgens mij een goeie instelling.

    Stel je bent echt een topper, kun je altijd nog als de tijd er rijp voor is (dus als je echt kans hebt om beroeps te worden) alles voor de sport gaan doen.

  • Toni

    Inmiddels fiets ik al zo'n 12 jaar niet meer. Ik heb de sport beoefend van mijn 11e tot en met 21e. Pelotonvuller kun je het noemen. Achteraf merk ik dat ik toch wat dingen gemist heb. Vanaf je 14e vijf keer ik de week trainen (incl. losrijden etc) en dan nog een a twee wedstrijden per weekend. Niet naar de kroeg, weinig vrienden en vriendinnen. Gefocust op het fietsen.

    Als ik het over mocht doen zou ik het toch anders doen. Niet dat ik niet meer wil fietsen maar toch minder serieus dan wat ik deed en toch iets meer met lol maken. Want 10 jaar lang als pelotonvuller zonder aannemelijke prestaties rondrijden is achteraf gezien en vooral in deze tijd toch wel raar.

    Toen ik tijdens mijn studententijd rigoreus stopte met fietsen ging er toch een andere wereld voor me open. Het horen van (altijd een tikkeltje overdreven) anekdotes van vrienden over het ‘gewone’ leven bracht toch een gemis naar boven.

    Desondanks vind ik het nog steed leuk dat ik gefietst heb met Erik Dekker, Leontien Van Moorsel, Ronald Waterreus (ja die), Danny Nelissen, Patrick Stroucken, Danny Overgaag, Menno Vink, Raymond Thebes, Richard Groenendaal en andere leeftijdsgenoten.

    In ieder geval ben ik van mening dat (fanatieke) ouders zich eens af moeten vragen waarvoor het allemaal is. Wie wil het de ouders of het kind…. En is een dertiende plaats ook goed i.p.v. 2e na tig scheldkanonades van Pa lief.

    Niet dat mijn ouders zo zijn maar aangezien ik al ruim 20 jaar in wielerwereld zit weet ik, en jullie ook, dat er zo'n figuren zijn.

  • Verborgen

    Ja, ik maak ook weleens mee dat vaders langs de kant hun kinderen (vaak dan nog rond de 10 jaar) helemaal verrot schelden. En als ze dan niet het gewenste resultaat halen een boze vader over zich heen krijgen. Schandalig!!! Dat is niet normaal… Volgens mij zijn die ouders mensen die vroeger geen kans hebben gehad om te mogen wielrennen ofzo..maar zo ‘helpen’ ze hun eigen kinderen alleen maar de ondergang in..en zullen die rond de leeftijd van 16 jaar meestal stoppen.

    Verborgen